คิดถึงแม่จัง คิดถึงแม่มากๆเลย

แม่...ตอนนี้ไม่มีคนบ่นหนูแล้ว
ไม่มีคนบอกให้หนูไปทำงานบ้าน
ไม่มีคนมาปิดแอร์ให้ตอนเช้า
ไม่มีคนบังคับให้ไปโน่นไปนี่ด้วย
ไม่มีคนคอยบอกให้ทำโน่นทำนี่
ไม่มีใครทำกับข้าวอร่อยๆให้หนูกิน
ไม่มีคนซื้อเสื้อผ้า ไม่มีคนพาไปตลาด

ไม่มี...คนนั่งดูทีวีเครื่องนั้นอีกแล้ว

แม่อยู่ไหน ทำไมแม่ถึงต้องไปไกลขนาดนั้น
ทำไมแม่ไม่อยู่ในที่ๆหนูสามารถมองเห็นแม่ได้ล่ะ?
หนูอยากเข้มแข็ง...แต่มันยากเหลือเกิน
ผ่านมาตั้งเกือบสามเดือนแล้ว ทำไมยังทำใจไม่ได้สักที
ตอนนี้แม่สบายดีใช่มั้ย?

ทำไมหนูยังรู้สึกว่าแม่ยังอยู่กับพวกหนูนะ?...
ความรู้สึกที่หนูจับมือแม่ไว้ที่รพ. มันยังติดอยู่ที่ตัวหนูเลย
หนูเครียดจัง หนูไม่มีความสุขเลยแม่...

หนูทุกข์ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น
แล้วพบกับความจริงที่ว่า 'แม่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว'
กำลังใจ ความมั่นใจ หลายๆอย่างมันลดลง

หนูอยากเจอแม่ หนูกับน้องกับพ่ออยากเจอแม่ แม่จ๋า...ทำไมไม่อยู่นานๆกว่านี้ วันแม่ปีนี้หนูกับน้องจะไหว้ใคร?

หนูดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่นะ ขอบคุณที่ให้กำเนิดหนู
ขอบคุณที่มอบสิ่งดีๆให้หนู

แต่ก็ยังดีนะ ที่หนูหอมแก้มแม่กับกอดแม่ล่วงหน้าไปแล้วตั้งเยอะ :)
หนูรักแม่นะ

ขอไว้อาลัย นางนงลักษณ์ พรเวชอำนวย
มรณะ 4 พฤศจิกายน พ.ศ.2552 01.58น. อายุ 45 ปี